گفتم این پست رو اختصاص بدم به کارایی که توی وبلاگ انجام دادم. در طول این مدت که لار لینک تو دستم بود سعی کردم تا جایی که می تونم احترام دیگران رو حفظ کنم.

ببینید بدون این پست، من بالای 20 تا پست داشتم. از زمانی هم که شمارنده رو تو وبلاگ گذاشتم حدود 500 تا بازدید کننده داشته. اگه حساب کنیم که 200 تا از این بازدیدا، مال خودم باشه یا تکراری و 150 نفر فقط بازدید کرده باشن و مطالب رو نخونده باشن، می مونه حدود 150 نفر دیگه. از این 150 تا من 75 تا رو می ذارم کنار. می مونه 75 تا دیگه. 25 رو هم باز تخفیف می دم. می مونه 50 نفر دیگه.

اما بازم برای من خیلی خوبه، چون اگه می خواستم تک و تنها بیام و یه سخنرانی راه بندازم و برای 50 نفر لارستانی از مناطق مختلف حرف بزنم و تفکرات خودم رو بگم چقدر موفق می شدم؟ چقدر دردسر و بودجه و تبلیغات می خواست؟ آیا جمع کردن همه لارستانی امکان پذیر بود؟ و ....

پس من از نوشتن توی این وبلاگ پشیمون نیستم. افتخار هم می کنم که جز چند مورد تمام نوشته هام درباره لارستان بوده و مخاطبان لارستانیه وبلاگم اونقدر درک و تحمل داشتن که آزادانه درباره لارستان توی وبلاگ من صحبت کردن.

من لارستان و مردمش رو دوست دارم. برای لارستان کم فروشی هم نکردم. همین نوشته های توی این وبلاگ کلی مطالعه و وبگردی لازم داشت.

خوشحالم که نوشته های من مورد توجه چند تا از لارستانی ها قرار گرفت. از جمله دو تا از پستام توی وبلاگ صحبت نو گراش باز چاپ شد. بعضی از پست های این وبلاگ هم مطابق پیشنهاداتی بود که من توی نوشته هام می دادم. ماهنامه پسین دهکویه هم یکی از نوشته های من رو توی چاپ کاغذی و الکترونیکی خودش منتشر کرد.

بعضی از وبلاگ های لارستانی هم به من اظهار لطف کردن و وبلاگم رو لینک کردن. از اونجایی که یک وبلاگ غیر فعال، یک وبلاگ مرده است از همه این دوستان خواهش می کنم، بعد از یک هفته لینک این وبلاگ رو پاک کنید چون این آخرین پست وبلاگ مهندسه. راستش تمام این حرفا رو زدم تا مقدمه ای بشه برای خداحافظی!

من لحظات خوشی رو با شما وبلاگ نویس های لارستانی داشتم. همین جا با همتون خداحافظی می کنم و از هر کسی که باعث رنجشش شدم، حلالیت می خوام.

فقط باید یادآوری کنم طرحی رو شروع کردم که حداقل طی 6 سال آینده به ثمر می رسه. این آخرین نوشته من در این وبلاگ لار لینک خواهد بود و دیگر وبلاگ های من به زودی تعطیل خواهند شد.

«پروردگارا به من آرامشی ده تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر بدهم»

مرحوم دکتر شریعتی